Sołtys Justyna - Życie dziwne jest!
Czemu to życie takie dziwne jest?
Pytam się!
Cisza - brak odpowiedzi.
Wsłuchuję się,
Ponownie pytam sie:
Czemu ten świat dziwny jest?
Pustka
Rozmyślam i zastanawiam się,
Czy mnie nikt nie słyszy, a może nikt nie słucha mnie.
Jeszce raz wsłuchuje mocno się - głucha cisza.
Nie wiem co myśleć,
A może za trudne pytanie to jest?
Życie...
Raz berze w ramiona i rozpieszcza,
Inym razem odrzuca i odpycha.
Niezrozumiałe to dla mnie jest,
Dziwnie czuję się, serce rozrywa mnie.
Niedawno gościła u mnie radość,
Spokój ciała był i spokojna dusza była,
A dziś ściska mnie, niepokój obudził się.
Gdybym mogła opuściłabym ciało,
Wzniosłabym się ponad świat,
Może tam znalazłabym odpowiedź
Na moje chyba trudne pytanie.
Justyna
Pytam się!
Cisza - brak odpowiedzi.
Wsłuchuję się,
Ponownie pytam sie:
Czemu ten świat dziwny jest?
Pustka
Rozmyślam i zastanawiam się,
Czy mnie nikt nie słyszy, a może nikt nie słucha mnie.
Jeszce raz wsłuchuje mocno się - głucha cisza.
Nie wiem co myśleć,
A może za trudne pytanie to jest?
Życie...
Raz berze w ramiona i rozpieszcza,
Inym razem odrzuca i odpycha.
Niezrozumiałe to dla mnie jest,
Dziwnie czuję się, serce rozrywa mnie.
Niedawno gościła u mnie radość,
Spokój ciała był i spokojna dusza była,
A dziś ściska mnie, niepokój obudził się.
Gdybym mogła opuściłabym ciało,
Wzniosłabym się ponad świat,
Może tam znalazłabym odpowiedź
Na moje chyba trudne pytanie.
Justyna
Kategoria:
Debiuty amatorskie
Debiuty amatorskie
Tagi tego wiersza:
życie, tródne pytanie
życie, tródne pytanie