Poezja polska - Tuwim Julian
Tuwim Julian (1894-1953), polski poeta. W latach 1916-1919 współpracownik czasopisma studenckiego Pro arte et studio. W 1918 współzałożyciel kabaretu literackiego Pod Picadorem, w 1920 - grupy poetyckiej Skamander. Współpracownik i kierownik literacki kabaretów warszawskich, m.in. Qui pro Quo (1919-1932). Od 1924 stały współpracownik tygodnika Wiadomości Literackie, gdzie redagował rubrykę Camera obscura, a także pism satyrycznych: Cyrulik Warszawski (1926-1933) i Szpilki (1936-1939).
W 1939 przedostał się przez Rumunię do Francji, a po jej upadku wyjechał do Portugalii, następnie do Brazylii i Nowego Jorku. W latach 1939-1941 współpracował z emigracyjnym tygodnikiem konserwatywnym Wiadomości Polskie, Polityczne i Kulturalne, w 1942-1946 z wydawanym w Londynie pod redakcją A. Słonimskiego lewicującym miesięcznikiem Nowa Polska. Opowiedział się za porozumieniem Polski z ZSRR. Atakowany przez koła emigracji polskiej, w 1946 wrócił do kraju. W 1947-1950 kierownik artystyczny Teatru Nowego w Warszawie.
Debiutował w 1913 wierszem Prośba w Kurierze Warszawskim. Rozgłos przyniosły mu już pierwsze zbiory poetyckie: Czyhanie na Boga (1918), Sokrates tańczący (1920), Siódma jesień (1922), Wierszy tom czwarty (1923), w których zrywał z dekadenckim nastrojem i językiem Młodej Polski, zwracając się w duchu optymizmu ku codziennemu życiu i jego współczesnym przemianom.
W następnych zbiorach: Słowa we krwi (1926), Rzecz czarnoleska (1929), Biblia cygańska (1933), Treść gorejąca (1936) pojawiły się ostre akcenty krytyki społecznej i egzystencjalny niepokój, a także tendencje liberalne, pacyfistyczne, antynacjonalistyczne i antyfaszystowskie. W tym okresie powstał głośny poemat satyryczny Bal w Operze (1936, wydany w 1946) i zbiór satyr Jarmark rymów (1934).
W latach II wojny światowej pisał Tuwim wielki poemat liryczno-epicki Kwiaty polskie (wydany w 1949), nawiązujący do romantycznego poematu dygresyjnego. Po przyjeździe do Polski stworzył niewiele wierszy, głównie o charakterze publicystycznym.
Zbieracz ciekawostek i osobliwości literackich oraz folklorystycznych i historycznych, np.: Czary i czarty polskie oraz Wypisy czarnoksięskie (1923), Polski słownik pijacki i Antologia bachiczna (1935), Cicer cum caule, czyli Groch z kapustą (tom 1-3, 1958-1963), Pegaz dęba, czyli panopticum poetyckie (1950).
Uważany za jednego z najwybitniejszych i najbardziej popularnych poetów polskich XX w. Wybór wierszy (Nowy Jork 1942), Wybór poezji 1914-1939 (1947), Dzieła (tom 1-5, 1955-1964), Wiersze wybrane w serii Biblioteki Narodowej (1969), Wiersze zebrane (tom 1-2, 1975), Poezje wybrane (1977).
W 1939 przedostał się przez Rumunię do Francji, a po jej upadku wyjechał do Portugalii, następnie do Brazylii i Nowego Jorku. W latach 1939-1941 współpracował z emigracyjnym tygodnikiem konserwatywnym Wiadomości Polskie, Polityczne i Kulturalne, w 1942-1946 z wydawanym w Londynie pod redakcją A. Słonimskiego lewicującym miesięcznikiem Nowa Polska. Opowiedział się za porozumieniem Polski z ZSRR. Atakowany przez koła emigracji polskiej, w 1946 wrócił do kraju. W 1947-1950 kierownik artystyczny Teatru Nowego w Warszawie.
Debiutował w 1913 wierszem Prośba w Kurierze Warszawskim. Rozgłos przyniosły mu już pierwsze zbiory poetyckie: Czyhanie na Boga (1918), Sokrates tańczący (1920), Siódma jesień (1922), Wierszy tom czwarty (1923), w których zrywał z dekadenckim nastrojem i językiem Młodej Polski, zwracając się w duchu optymizmu ku codziennemu życiu i jego współczesnym przemianom.
W następnych zbiorach: Słowa we krwi (1926), Rzecz czarnoleska (1929), Biblia cygańska (1933), Treść gorejąca (1936) pojawiły się ostre akcenty krytyki społecznej i egzystencjalny niepokój, a także tendencje liberalne, pacyfistyczne, antynacjonalistyczne i antyfaszystowskie. W tym okresie powstał głośny poemat satyryczny Bal w Operze (1936, wydany w 1946) i zbiór satyr Jarmark rymów (1934).
W latach II wojny światowej pisał Tuwim wielki poemat liryczno-epicki Kwiaty polskie (wydany w 1949), nawiązujący do romantycznego poematu dygresyjnego. Po przyjeździe do Polski stworzył niewiele wierszy, głównie o charakterze publicystycznym.
Zbieracz ciekawostek i osobliwości literackich oraz folklorystycznych i historycznych, np.: Czary i czarty polskie oraz Wypisy czarnoksięskie (1923), Polski słownik pijacki i Antologia bachiczna (1935), Cicer cum caule, czyli Groch z kapustą (tom 1-3, 1958-1963), Pegaz dęba, czyli panopticum poetyckie (1950).
Uważany za jednego z najwybitniejszych i najbardziej popularnych poetów polskich XX w. Wybór wierszy (Nowy Jork 1942), Wybór poezji 1914-1939 (1947), Dzieła (tom 1-5, 1955-1964), Wiersze wybrane w serii Biblioteki Narodowej (1969), Wiersze zebrane (tom 1-2, 1975), Poezje wybrane (1977).
Tagi tego wiersza:
Pozostałe wiersze autora:
Asnyk Adam
Baczyński Krzysztof Kamil
Balcerzan Edward
Baliński Stanisław
Bałucki Michał
Barańczak Stanisław
Bełza Władysław
Bieńkowski Zbigniew
Biernacki Mikołaj
Bocian Marianna
Borowski Tadeusz
Brodziński Kazimierz
Broniewski Władysław
Bryll Ernest
Brzechwa Jan
Brzękowski Jan
Brzostowska Janina
Buczkówna Mieczysława
Bursa Andrzej
Czachorowski Stanisław Swen
Czaykowski Bogdan
Czechowicz Józef
Czuchnowski Marian
Czycz Stanisław
Czyżewski Tytus
Dębicki Zdzisław Klemens
Drużbacka Elżbieta
Gajcy Tadeusz
Gałczyński Konstanty Ildefons
Garczyński Stefan
Grabowiecki Sebastian
Grossek-Korycka Maria
Harasymowicz Jerzy
Herbert Zbigniew
Hillar Małgorzata
Hordyński Jerzy
Iłłakowiczówna Kazimiera
Iwaszkiewicz Jarosław
Kamieńska Anna
Kasprowicz Jan
Kniaźnin Franciszek Dionizy
Kochanowski Jan
Kofta Jonasz
Konopnicka Maria
Kornhauser Julian
Krasicki Ignacy
Krasiński Zygmunt
Lange Antoni
Lechoń Jan
Lemański Jan
Lenartowicz Teofil
Leśmian Bolesław
Lipnicka Anita
Mickiewicz Adam
Miłosz Czesław
Norwid Cyprian Kamil
Osiecka Agnieszka
Ostrowska Bronisława
Pawlikowska-Jasnorzewska Maria
Poświatowska Halina
Przerwa-Tetmajer Kazimierz
Przesmycki Zenon
Przyboś Julian
Rej Mikołaj
Różewicz Tadeusz
Rymkiewicz Jarosław Marek
Sęp-Szarzyński Mikołaj
Słonimski Antoni
Słowacki Juliusz
Stabro Stanisław
Stachura Edward
Staff Leopold
Stern Anatol
Syrokomla Władysław
Szymborska Wisława
Tuwim Julian
Twardowski Jan
Ujejski Kornel
Wat Aleksander
Wiatrowska-Myszkiewicz Krystyna
Wierzyński Kazimierz
Witwicki Stefan
Włast Andrzej
Wojaczek Rafał
Woroszylski Wiktor
Zawistowska Kazimiera
Żeleński-Boy Tadeusz
Żmichowska Narcyza
Żuliński Leszek
Asnyk Adam
Baczyński Krzysztof Kamil
Balcerzan Edward
Baliński Stanisław
Bałucki Michał
Barańczak Stanisław
Bełza Władysław
Bieńkowski Zbigniew
Biernacki Mikołaj
Bocian Marianna
Borowski Tadeusz
Brodziński Kazimierz
Broniewski Władysław
Bryll Ernest
Brzechwa Jan
Brzękowski Jan
Brzostowska Janina
Buczkówna Mieczysława
Bursa Andrzej
Czachorowski Stanisław Swen
Czaykowski Bogdan
Czechowicz Józef
Czuchnowski Marian
Czycz Stanisław
Czyżewski Tytus
Dębicki Zdzisław Klemens
Drużbacka Elżbieta
Gajcy Tadeusz
Gałczyński Konstanty Ildefons
Garczyński Stefan
Grabowiecki Sebastian
Grossek-Korycka Maria
Harasymowicz Jerzy
Herbert Zbigniew
Hillar Małgorzata
Hordyński Jerzy
Iłłakowiczówna Kazimiera
Iwaszkiewicz Jarosław
Kamieńska Anna
Kasprowicz Jan
Kniaźnin Franciszek Dionizy
Kochanowski Jan
Kofta Jonasz
Konopnicka Maria
Kornhauser Julian
Krasicki Ignacy
Krasiński Zygmunt
Lange Antoni
Lechoń Jan
Lemański Jan
Lenartowicz Teofil
Leśmian Bolesław
Lipnicka Anita
Mickiewicz Adam
Miłosz Czesław
Norwid Cyprian Kamil
Osiecka Agnieszka
Ostrowska Bronisława
Pawlikowska-Jasnorzewska Maria
Poświatowska Halina
Przerwa-Tetmajer Kazimierz
Przesmycki Zenon
Przyboś Julian
Rej Mikołaj
Różewicz Tadeusz
Rymkiewicz Jarosław Marek
Sęp-Szarzyński Mikołaj
Słonimski Antoni
Słowacki Juliusz
Stabro Stanisław
Stachura Edward
Staff Leopold
Stern Anatol
Syrokomla Władysław
Szymborska Wisława
Tuwim Julian
Twardowski Jan
Ujejski Kornel
Wat Aleksander
Wiatrowska-Myszkiewicz Krystyna
Wierzyński Kazimierz
Witwicki Stefan
Włast Andrzej
Wojaczek Rafał
Woroszylski Wiktor
Zawistowska Kazimiera
Żeleński-Boy Tadeusz
Żmichowska Narcyza
Żuliński Leszek