wiersze-poezja.info

	WprowadŸ wyszukiwane hasła Przeœlij formularz wyszukiwania
	Web wiersze-poezja.info

Kochałem ja kobietę, piękną jak marzenie,
Złote serce, cud ciało, i boskie spojrzenie.
Gdy czasem biedny człowiek na rozstaju staje,
Sam nie wie gdzie ma pójść, i siada, się poddaje,

Bo nie ma czasem wyjścia z trudnej sytuacji,
Straciłem ja kobietę i zaginąłem w akcji.
Gdyż życie jest jak listek z drzewa spadający,
Gdy kiedyś pełny życia stał się dziś gnijący.

I tak mnie, jako liścia, wiatr na bagna rzucił,
A deszcz, który spadł cicho, bez skutku mnie cucił.
Zmarznięty i pobity, a wiatr mi w oczy wieje,
I los, co mnie tak rzucił, szyderczo się zeń śmieje.

Od szczęścia na tym świecie dzieli tylko szyba,
Na drugą stronę jednak nie udam się chyba.
Nie dla mnie teraz szczęście, dusza nie ma cienia,
Od teraz w mojej głowie zostaną marzenia.

Pamiętam jak po schodach cudnym krokiem poszła,
Teraz jej nie zobaczę, ściana tu wyrosła.
Wspaniałe moje czasy tak szybko się skończyły,
Nie wrócą już te chwile, co bardzo cieszyły.

Zostałem sam jak palec na okrutnym świecie,
A kamień pełen bólu moje plecy gniecie.
Dlaczego mnie spotyka ból taki ogromny?
Może byłem grzeszny? Może niezbyt skromny?

Pomimo moich starań szczęście me uciekło,
Teraz nic nie zostało, chyba tylko piekło.
Szczęście moje największe skrywają obłoki,
Mnie zaś z moją nadzieją dzieli rów szeroki.

Czy zostało coś w świecie czym mogę się łudzić?
Czy ktoś może mnie wreszcie ze snu tego zbudzić?
Powiedziała mi tylko: „ty jesteś, ja jestem”,
Nie wzruszając się przy tym nawet małym gestem.

Nie do tego dążyłem i nie tego ja chciałem,
Gdy ją pierwszy raz w życiu na drodze spotkałem.
Chciałem szczęścia, dni wspólnych, przyjaźni, miłości
Lecz już wiem, że mnie czeka samotność w przyszłości.

start autorzy wiersze kategorie kontakt

2007-08 C wszelkie prawa zastrzżone
Polityka prywatności