wiersze-poezja.info

	WprowadŸ wyszukiwane hasła Przeœlij formularz wyszukiwania
	Web wiersze-poezja.info

Przyboś Julian (1901-1970), polski poeta, eseista, krytyk. Po ukończeniu studiów polonistycznych na Uniwersytecie Jagiellońskim pracował jako nauczyciel gimnazjalny w Sokalu, Chrzanowie i Cieszynie (1923-1937). Otrzymawszy rządowe stypendium, przebywał 1937-1939 we Francji.

W okresie wojny początkowo we Lwowie, po aresztowaniu przez gestapo i następnie zwolnieniu - w rodzinnej Gwoźnicy, gdzie przebywał do wyzwolenia. Później był m.in. członkiem redakcji tygodnika Odrodzenie (1944-1947), posłem do Krajowej Rady Narodowej (1944-1947), pierwszym prezesem reaktywowanego Związku Zawodowego Literatów Polskich (1945), posłem RP w Szwajcarii (1947-1951), dyrektorem Biblioteki Jagiellońskiej (1951-1955).

Od 1955 zamieszkał w Warszawie, gdzie był członkiem zespołu redakcyjnego Przeglądu Kulturalnego (1957-1963), zastępcą redaktora naczelnego miesięcznika Poezja (1965-1968), członkiem redakcji Miesięcznika Literackiego. Za swój właściwy debiut uważał wiersz Cieśle, opublikowany 1922 w Skamandrze.

Uważany za jednego z najwybitniejszych przedstawicieli Awangardy Krakowskiej, brał udział w formułowaniu jej programu, publikując 1926-1933 szereg artykułów i polemik w Zwrotnicy i Linii. 1930-1935 współpracował z wybitnym artystą awangardowym W. Strzemińskim i łódzką grupą a.r., a także z paryskim czasopismem Sztuka Współczesna - L?Art contemporain, redagowanym przez J. Brzękowskiego.

Twórczość
W zbiorach wierszy Śruby (1925) i Oburącz (1926) zawarł pochwałę cywilizacji współczesnej, nowoczesnego życia i techniki oraz jej bohaterów: robotników, lotników itp., co połączył ze zmodernizowaną poetyką, pełną śmiałych skrótowych metafor. W tomikach Z ponad (1930) i W głąb las (1932) poetyka owa ustabilizowała się i dojrzała. Pojawiło się również rozczarowanie do pewnych aspektów cywilizacji oraz zwrot ku przyrodzie.

Dynamizm i kreacjonizm patronowały dalszym poetyckim poczynaniom Przybosia, np. w tomiku Równanie serca (1938). Zbiory Póki my żyjemy (1944) i Miejsce na ziemi (1945) skonfrontowały tę postawę z doświadczeniami wojny.

W okresie powojennym nastąpiła pewna modyfikacja awangardyzmu Przybosia, zmierzająca do większej komunikatywności oraz stonowania postawy buntowniczej na rzecz akceptowania świata, w tomikach: Najmniej słów (1955), Narzędzie ze światła (1958), Próba całości (1961), Więcej o manifest (1962), Na znak (1965), Kwiat nieznany (1968).

Przyboś poświęcił wiele miejsca problemom nowatorstwa w sztuce i literaturze, np. w zbiorach esejów i artykułów Linia i gwar (1963), Sens poetycki (1967), Zapiski bez daty (1970). Także m.in. autor antologii pieśni ludowej Jabłoneczka (1953), eseju Czytając Mickiewicza (1950, wydanie rozszerzone 1956).

Wybór poezji (1949), Wybór wierszy (1952), Poezje zebrane (1959), Liryki 1930-1964 (wydanie 2, 1970), Utwory poetyckie (1971), Listy Juliana Przybosia do rodziny 1921-1931 (1974).

start autorzy wiersze kategorie kontakt

2007-08 C wszelkie prawa zastrzżone
Polityka prywatności