wiersze-poezja.info

 

Lechoń Jan - Proust

W półmroku sennej lampy jakieś dziwne cienie,
Zapach lekarstw duszący, twarz blada jak chusta.
To nic. To tylko zwykłe ostatnie zdarzenie,
I trudno, by dziwiło Marcelego Prousta.

Jak słońce, gasnąc w pysznych promieni efekcie,
Zachodzić się nie wzbrania i świecić nie żąda,
Tak on powoli opis poprawia w korekcie
Tej śmierci, którą widzi i wie, jak wygląda.

To nic. I może jutro siądą po wieczerzy
I książkę tę czytając ciszą nocnych godzin
Poczują nagle ciepło jak szczęście narodzin.
Albo wierzy się w życie, albo w śmierć się wierzy.
Kategoria:
Poezja polska
Tagi tego wiersza:
Kolorowanki Zima Meble tapicerowane ochrona środowiska Górskie opowieści zaproszenia weselne
STS | upload zdjęć | Szkoły jogi | katering cala polska | Wyniki piłkarskie