Kapera Tomasz - Ojcze powiedz ludziom...
Ojcze ludziom powiedz, że nigdy więcej,
nigdy już nie usłyszą mego głosu,
nie wprawi cienkiej struny swym muśnięciem,
w ruch srebrny smyczek dyrygent mego losu.
Zasypiam na zawsze duszon powiewem
myślowych cyklonów, mądrych rozważań
ukołysan do snu wiecznego śpiewem
z ksiąg prawd moralnych i życiowych kazań.
Dzwon bić przestaje i zegar nie tyka,
jak mumia ciszą jestem obwiązany;
powiedz im Ojcze, iż milknie ma muzyka
puste pięć linii - zostałem skazany.
nigdy już nie usłyszą mego głosu,
nie wprawi cienkiej struny swym muśnięciem,
w ruch srebrny smyczek dyrygent mego losu.
Zasypiam na zawsze duszon powiewem
myślowych cyklonów, mądrych rozważań
ukołysan do snu wiecznego śpiewem
z ksiąg prawd moralnych i życiowych kazań.
Dzwon bić przestaje i zegar nie tyka,
jak mumia ciszą jestem obwiązany;
powiedz im Ojcze, iż milknie ma muzyka
puste pięć linii - zostałem skazany.
Kategoria:
Debiuty amatorskie
Debiuty amatorskie
Tagi tego wiersza:
śmierć, przemijanie, smutek, odchodzenie, pożegnanie, żal
śmierć, przemijanie, smutek, odchodzenie, pożegnanie, żal