Krzeszewska Joanna - * * * [O,jakże prostsze by było]
O,jakże prostsze by było
życie człowieka,
gdyby zatracił zdolność myślenia,
zdolność czucia i odczuwania.
Jak metalowy robot
posuwał się przez życie
z odgórnie wyznaczonym
celem swojej egzystencji.
Zaprogramowany
na wykonywanie działań,
bez przemyśleń, bez emocji.
Na szczęście to
czyni nas ludżmi,
że potrafimy kochać
i nienawidzić,
bez względu na to
jaki to nam
sprawia ból.
życie człowieka,
gdyby zatracił zdolność myślenia,
zdolność czucia i odczuwania.
Jak metalowy robot
posuwał się przez życie
z odgórnie wyznaczonym
celem swojej egzystencji.
Zaprogramowany
na wykonywanie działań,
bez przemyśleń, bez emocji.
Na szczęście to
czyni nas ludżmi,
że potrafimy kochać
i nienawidzić,
bez względu na to
jaki to nam
sprawia ból.
Kategoria:
Debiuty amatorskie
Debiuty amatorskie
Tagi tego wiersza:
samotność
samotność