Snopek Anna - Oda do przyrody
Przyrodo ile trzeba Cię cenić,
Aby Cię docenić.
Ten tylko się dowie
Kto Cię stracił?
Dziś piękno widzę Twoje
Przed sobą.
Widzę i cierpię,
Bo umieram wraz z Tobą.
Twoje powietrze zanieczyszczone,
Niszczy Cię.
Twoja ziemia zaśmiecona,
Szpeci Cię.
Twoje wody brudne,
Zżerają Cię.
O przyrodo moja nieszczęśliwa,
Kto wesprze Cię w potrzebie?
Kto ulituję się?
Póki Ty żyjesz,
My żyjemy wraz z Tobą.
Marny koniec wszystkich,
Wraz ze śmiercią Twoją!
Aby Cię docenić.
Ten tylko się dowie
Kto Cię stracił?
Dziś piękno widzę Twoje
Przed sobą.
Widzę i cierpię,
Bo umieram wraz z Tobą.
Twoje powietrze zanieczyszczone,
Niszczy Cię.
Twoja ziemia zaśmiecona,
Szpeci Cię.
Twoje wody brudne,
Zżerają Cię.
O przyrodo moja nieszczęśliwa,
Kto wesprze Cię w potrzebie?
Kto ulituję się?
Póki Ty żyjesz,
My żyjemy wraz z Tobą.
Marny koniec wszystkich,
Wraz ze śmiercią Twoją!
Kategoria:
Debiuty amatorskie
Debiuty amatorskie
Tagi tego wiersza:
przyroda
przyroda