Poezja polska - Norwid Cyprian Kamil
Norwid Cyprian Kamil (1821-1883), poeta, dramatopisarz, prozaik, artysta plastyk. W latach 1831-1837 uczył się w warszawskim gimnazjum, którego nie ukończył, następnie w szkole malarskiej. W 1842 wyjechał z Warszawy i """"udał się do Włoch, gdzie rozpoczął studia rzeźbiarskie. Aresztowany w 1846 w Berlinie, został oskarżony o współdziałanie w wydarzeniach rewolucyjnych na ziemiach polskich. W więzieniu nabawił się częściowej głuchoty.
Później przebywał w Brukseli, gdzie zdecydował się ostatecznie pozostać na emigracji. W 1848 przebywał w Rzymie, w następnym roku w Paryżu. Brał czynny udział w życiu emigracji, związany ze stronnictwem księcia A.J. Czartoryskiego. Kłopoty osobiste, m.in. niespełniona miłość do M. Kalergis oraz problemy finansowe, spowodowały wyjazd do Ameryki w 1852, gdzie również mu się nie powiodło. W 1854 powrócił przez Londyn do Paryża.
W okresie powstania styczniowego próbował włączyć się w bieg wydarzeń, m.in. za pomocą politycznych memoriałów.
Jako artysta plastyk zdobył uznanie Francuzów i w 1868 został członkiem Société des Artistes. Współpracował także z Société Philologique. Żył w coraz większym osamotnieniu, uważany za dziwaka. W 1877 z powodu biedy zamieszkał w opiekuńczym Zakładzie św. Kazimierza na przedmieściu Paryża - Ivry, gdzie zmarł.
W 1888 jego zwłoki zostały przeniesione do grobu zbiorowego w Montmorency pod Paryżem.
W 2001 w 180. rocznicę urodzin poety zorganizowano w Krakowie i Warszawie festiwal "Noriwd bezdomny" pod patronatem Instytutu Dziedzictwa Narodowego. 24 września 2001 w Krypcie Wieszczów na Wawelu złożono urnę z ziemią z paryskiego grobu Noriwda.
Twórczość
Za życia opublikował tylko nieliczne utwory. Od 1840 ogłaszał wiersze w czasopismach. Od 1848 pisał serię traktatów poetyckich i dramatów: Wigilia (Paryż 1848), Pieśni społecznej cztery strony (Poznań 1849), Niewola (Lipsk 1864), Psalmów-psalm (Wiadomości Literackie, 1933), dramat Zwolon (Poznań 1851), poetycki traktat o sztuce Promethidion (Paryż 1851).
W cyklu artykułów Listy o emigracji (Dziennik Polski, 1849) nakreślił program artystyczny postulujący antyromantyczną "literaturę czynu". W 1856 napisał poemat epicki osnuty na dziejach starożytnych Quidam (opublikowany w jedynym wydanym za życia zbiorze jego wierszy pt. Poezje, Lipsk 1863).
Do arcydzieł prozy polskiej należą cykle Czarne kwiaty (o wybitnych polskich pisarzach i artystach) oraz Białe kwiaty, opublikowane w dodatku miesięcznym do Czasu (1856-1857).
W lipskim zbiorze znalazły się także m.in. traktaty poetyckie: Pięć zarysów, Rozmowa umarłych.
W latach 1865-1866 Norwid przygotował do druku najlepszy swój zbiór wierszy Vade-mecum, na który nie znalazł za życia wydawcy. Opublikowany został dopiero w 1947.
W latach 1865-1883 udało mu się ogłosić drukiem zaledwie 21 wierszy i traktat poetycki Rzecz o wolności (Paryż 1869). Nie zdołał wydać ani wystawić wielkich dramatów (np. Noc tysięczna druga, Wanda, Za kulisami, Kleopatra, Aktor, Miłość czysta u kąpieli morskich). W rękopisach (częściowo zaginionych) pozostawały przez wiele lat m.in. poematy: Assunta (Przewodnik Naukowy i Literacki, 1907) i A Dorio ad Phrygium (fragmenty ogłoszone w 1915), nowele, np. Stygmat i Ad leones.
Norwid, odkryty na nowo w początkach naszego stulecia przez Z. Przesmyckiego, uważany jest za jednego z najbardziej oryginalnych pisarzy polskich, którego twórczość cechuje wyrafinowany artyzm i filozoficzna głębia.
Później przebywał w Brukseli, gdzie zdecydował się ostatecznie pozostać na emigracji. W 1848 przebywał w Rzymie, w następnym roku w Paryżu. Brał czynny udział w życiu emigracji, związany ze stronnictwem księcia A.J. Czartoryskiego. Kłopoty osobiste, m.in. niespełniona miłość do M. Kalergis oraz problemy finansowe, spowodowały wyjazd do Ameryki w 1852, gdzie również mu się nie powiodło. W 1854 powrócił przez Londyn do Paryża.
W okresie powstania styczniowego próbował włączyć się w bieg wydarzeń, m.in. za pomocą politycznych memoriałów.
Jako artysta plastyk zdobył uznanie Francuzów i w 1868 został członkiem Société des Artistes. Współpracował także z Société Philologique. Żył w coraz większym osamotnieniu, uważany za dziwaka. W 1877 z powodu biedy zamieszkał w opiekuńczym Zakładzie św. Kazimierza na przedmieściu Paryża - Ivry, gdzie zmarł.
W 1888 jego zwłoki zostały przeniesione do grobu zbiorowego w Montmorency pod Paryżem.
W 2001 w 180. rocznicę urodzin poety zorganizowano w Krakowie i Warszawie festiwal "Noriwd bezdomny" pod patronatem Instytutu Dziedzictwa Narodowego. 24 września 2001 w Krypcie Wieszczów na Wawelu złożono urnę z ziemią z paryskiego grobu Noriwda.
Twórczość
Za życia opublikował tylko nieliczne utwory. Od 1840 ogłaszał wiersze w czasopismach. Od 1848 pisał serię traktatów poetyckich i dramatów: Wigilia (Paryż 1848), Pieśni społecznej cztery strony (Poznań 1849), Niewola (Lipsk 1864), Psalmów-psalm (Wiadomości Literackie, 1933), dramat Zwolon (Poznań 1851), poetycki traktat o sztuce Promethidion (Paryż 1851).
W cyklu artykułów Listy o emigracji (Dziennik Polski, 1849) nakreślił program artystyczny postulujący antyromantyczną "literaturę czynu". W 1856 napisał poemat epicki osnuty na dziejach starożytnych Quidam (opublikowany w jedynym wydanym za życia zbiorze jego wierszy pt. Poezje, Lipsk 1863).
Do arcydzieł prozy polskiej należą cykle Czarne kwiaty (o wybitnych polskich pisarzach i artystach) oraz Białe kwiaty, opublikowane w dodatku miesięcznym do Czasu (1856-1857).
W lipskim zbiorze znalazły się także m.in. traktaty poetyckie: Pięć zarysów, Rozmowa umarłych.
W latach 1865-1866 Norwid przygotował do druku najlepszy swój zbiór wierszy Vade-mecum, na który nie znalazł za życia wydawcy. Opublikowany został dopiero w 1947.
W latach 1865-1883 udało mu się ogłosić drukiem zaledwie 21 wierszy i traktat poetycki Rzecz o wolności (Paryż 1869). Nie zdołał wydać ani wystawić wielkich dramatów (np. Noc tysięczna druga, Wanda, Za kulisami, Kleopatra, Aktor, Miłość czysta u kąpieli morskich). W rękopisach (częściowo zaginionych) pozostawały przez wiele lat m.in. poematy: Assunta (Przewodnik Naukowy i Literacki, 1907) i A Dorio ad Phrygium (fragmenty ogłoszone w 1915), nowele, np. Stygmat i Ad leones.
Norwid, odkryty na nowo w początkach naszego stulecia przez Z. Przesmyckiego, uważany jest za jednego z najbardziej oryginalnych pisarzy polskich, którego twórczość cechuje wyrafinowany artyzm i filozoficzna głębia.
Tagi tego wiersza:
Pozostałe wiersze autora:
Asnyk Adam
Baczyński Krzysztof Kamil
Balcerzan Edward
Baliński Stanisław
Bałucki Michał
Barańczak Stanisław
Bełza Władysław
Bieńkowski Zbigniew
Biernacki Mikołaj
Bocian Marianna
Borowski Tadeusz
Brodziński Kazimierz
Broniewski Władysław
Bryll Ernest
Brzechwa Jan
Brzękowski Jan
Brzostowska Janina
Buczkówna Mieczysława
Bursa Andrzej
Czachorowski Stanisław Swen
Czaykowski Bogdan
Czechowicz Józef
Czuchnowski Marian
Czycz Stanisław
Czyżewski Tytus
Dębicki Zdzisław Klemens
Drużbacka Elżbieta
Gajcy Tadeusz
Gałczyński Konstanty Ildefons
Garczyński Stefan
Grabowiecki Sebastian
Grossek-Korycka Maria
Harasymowicz Jerzy
Herbert Zbigniew
Hillar Małgorzata
Hordyński Jerzy
Iłłakowiczówna Kazimiera
Iwaszkiewicz Jarosław
Kamieńska Anna
Kasprowicz Jan
Kniaźnin Franciszek Dionizy
Kochanowski Jan
Kofta Jonasz
Konopnicka Maria
Kornhauser Julian
Krasicki Ignacy
Krasiński Zygmunt
Lange Antoni
Lechoń Jan
Lemański Jan
Lenartowicz Teofil
Leśmian Bolesław
Lipnicka Anita
Mickiewicz Adam
Miłosz Czesław
Norwid Cyprian Kamil
Osiecka Agnieszka
Ostrowska Bronisława
Pawlikowska-Jasnorzewska Maria
Poświatowska Halina
Przerwa-Tetmajer Kazimierz
Przesmycki Zenon
Przyboś Julian
Rej Mikołaj
Różewicz Tadeusz
Rymkiewicz Jarosław Marek
Sęp-Szarzyński Mikołaj
Słonimski Antoni
Słowacki Juliusz
Stabro Stanisław
Stachura Edward
Staff Leopold
Stern Anatol
Syrokomla Władysław
Szymborska Wisława
Tuwim Julian
Twardowski Jan
Ujejski Kornel
Wat Aleksander
Wiatrowska-Myszkiewicz Krystyna
Wierzyński Kazimierz
Witwicki Stefan
Włast Andrzej
Wojaczek Rafał
Woroszylski Wiktor
Zawistowska Kazimiera
Żeleński-Boy Tadeusz
Żmichowska Narcyza
Żuliński Leszek
Asnyk Adam
Baczyński Krzysztof Kamil
Balcerzan Edward
Baliński Stanisław
Bałucki Michał
Barańczak Stanisław
Bełza Władysław
Bieńkowski Zbigniew
Biernacki Mikołaj
Bocian Marianna
Borowski Tadeusz
Brodziński Kazimierz
Broniewski Władysław
Bryll Ernest
Brzechwa Jan
Brzękowski Jan
Brzostowska Janina
Buczkówna Mieczysława
Bursa Andrzej
Czachorowski Stanisław Swen
Czaykowski Bogdan
Czechowicz Józef
Czuchnowski Marian
Czycz Stanisław
Czyżewski Tytus
Dębicki Zdzisław Klemens
Drużbacka Elżbieta
Gajcy Tadeusz
Gałczyński Konstanty Ildefons
Garczyński Stefan
Grabowiecki Sebastian
Grossek-Korycka Maria
Harasymowicz Jerzy
Herbert Zbigniew
Hillar Małgorzata
Hordyński Jerzy
Iłłakowiczówna Kazimiera
Iwaszkiewicz Jarosław
Kamieńska Anna
Kasprowicz Jan
Kniaźnin Franciszek Dionizy
Kochanowski Jan
Kofta Jonasz
Konopnicka Maria
Kornhauser Julian
Krasicki Ignacy
Krasiński Zygmunt
Lange Antoni
Lechoń Jan
Lemański Jan
Lenartowicz Teofil
Leśmian Bolesław
Lipnicka Anita
Mickiewicz Adam
Miłosz Czesław
Norwid Cyprian Kamil
Osiecka Agnieszka
Ostrowska Bronisława
Pawlikowska-Jasnorzewska Maria
Poświatowska Halina
Przerwa-Tetmajer Kazimierz
Przesmycki Zenon
Przyboś Julian
Rej Mikołaj
Różewicz Tadeusz
Rymkiewicz Jarosław Marek
Sęp-Szarzyński Mikołaj
Słonimski Antoni
Słowacki Juliusz
Stabro Stanisław
Stachura Edward
Staff Leopold
Stern Anatol
Syrokomla Władysław
Szymborska Wisława
Tuwim Julian
Twardowski Jan
Ujejski Kornel
Wat Aleksander
Wiatrowska-Myszkiewicz Krystyna
Wierzyński Kazimierz
Witwicki Stefan
Włast Andrzej
Wojaczek Rafał
Woroszylski Wiktor
Zawistowska Kazimiera
Żeleński-Boy Tadeusz
Żmichowska Narcyza
Żuliński Leszek