Liberkowski Zbyszek - Niema rzeczywistość
Buduje w myślach idealny świat.
Jak w idealnym kręgu zaklęty i wymarzony.
W niewidocznym świetle poczerniałych kartek.
Tworzę niemą rzeczywistość.
Ilustrowane kartki - dnia codziennego.
Przesuwają widnokrąg uczuć dalej i dalej.
Dogonić przyszłość i biec z całych sił.
Biec szybciej i szybciej, do utraty tchu.
Miliony myśli wędrują w wyobraźni.
Którą zatrzymać, a której darować?
Jak przywołać odwagę?
Dla zatrzymania myśli.
Tworzenia uczuć i przeżywania życia.
Wirujące marzenia nie dają spokoju.
Odkrywają duszę - rozbierają do naga.
Pragną bezwstydnie obarczyć rzeczywistość.
Wzruszeniem, przyjaźnią, miłością, współczuciem.
Już nawet nazwać je trudno - zatrzymać tym bardziej.
Pragnienia dalej wędrują - drwiąc z rzeczywistości.
Jak w idealnym kręgu zaklęty i wymarzony.
W niewidocznym świetle poczerniałych kartek.
Tworzę niemą rzeczywistość.
Ilustrowane kartki - dnia codziennego.
Przesuwają widnokrąg uczuć dalej i dalej.
Dogonić przyszłość i biec z całych sił.
Biec szybciej i szybciej, do utraty tchu.
Miliony myśli wędrują w wyobraźni.
Którą zatrzymać, a której darować?
Jak przywołać odwagę?
Dla zatrzymania myśli.
Tworzenia uczuć i przeżywania życia.
Wirujące marzenia nie dają spokoju.
Odkrywają duszę - rozbierają do naga.
Pragną bezwstydnie obarczyć rzeczywistość.
Wzruszeniem, przyjaźnią, miłością, współczuciem.
Już nawet nazwać je trudno - zatrzymać tym bardziej.
Pragnienia dalej wędrują - drwiąc z rzeczywistości.
Kategoria:
Debiuty amatorskie
Debiuty amatorskie
Tagi tego wiersza:
rzeczywistość
rzeczywistość