wiersze-poezja.info

 

Staff Leopold - Los

Dla siebie los nas stworzył dwoje,
Lecz nas rozdzielił traf żywota
I twe słodycze nie są moje,
Nie mój twój uścisk i pieszczota.

Żyjemy jeno w snach o sobie,
Gdzieś na wyżynach ponad światem,
Gdzie nawet uśmiech jest w żałobie,
Gdzie zimno wiosną jest i latem.

Róż szczęsnym kwieciem nie wieńczone,
Lecz nad łzy wyższe i dumniejsze,
Sięgają w niebo po koronę
Gwiazd serca nasze nietutejsze.

Tam się kochamy bladzi, niemi,
Oczarowani przez cisz głusze,
Jak jeszcze nigdy się na ziemi
Dwie ludzkie nie kochały dusze.

Niechaj tęsknoty wiecznej siła
Przepoi istność naszą całą,
By miłość bólem nagrodziła
To, czego szczęście nam nie dało.
Taki to już los mój będzie,
Takie to już miłowanie:
Przywitanie, pożegnanie,
Pożegnania, wspominanie....
Oczy twoje widzę wszędzie,
Oczy twoje mnie całują
Z dali, z dali mnie miłują,
Z dali, z dali mnie żałują,
Nie przychodzą na wyzwanie,
Jeno błyszczą, jak w legendzie,
W dali, w dali, zewsząd, wszędzie,
- Takie to już los mój będzie,
takie to już miłowanie:
Przywitane.... pożegnanie....
Kategoria:
Poezja polska
Tagi tego wiersza:
miłość, uczucie, wspólnota, wspólnota, seks
Biuro Rachunkowe druk wielkoformatowy kredyty przez telefon Odżywki OLIMP wymiana linków stałych wynagrodzenia Agencja ślubna łódź szukaj w musowo szkło Doradca Podatkowy
suknie ślubne | Mecze na Żywo przez Internet | mieszkania w zielonej górze | Zus Czestochowa | rolety zewnętrzne | najlepsze kredyty hipoteczne | Fur TV | hosting dla firm | Firany | opisy gg | oprawa muzyczna | nowe domy | sprzedaż piasku, prace ziemne | auto złomowanie | Perfumy, kosmetyki
język php sony ericsson gry java Kolczyki humor Komputery, Sprzęt pozycjonowanie firmy informatyczne