Kubiak Zofia - jesiennie
Lesie, już żeś w jesień ubrany
W czerwone liście buku, żółte głogi
Niczym lodowej Pani poddany
Już w sen zatapiasz się błogi
I ty moja łąko żywota dokonałaś
Nieubłagnie pędzi pór roku kierat
Przez całe lato zielem pachniałaś,
Które teraz pod palcami w proch ścieram.
Strumieniu mój, od łez przybrałeś pochmurnych,
Teraz gdy świat wodą oplatasz, cieżkie ołowiem
Niebo na tobie deszczowe pisze nokturny,
Blask szaruga jesienna jednym zgasi słowem.
I cały mój świat całunem smutku spowity
Jakby lato śmierć poniosło tragiczną
A krajobraz jesienią został dobity
I przyciągania moc stracił magiczną.
W czerwone liście buku, żółte głogi
Niczym lodowej Pani poddany
Już w sen zatapiasz się błogi
I ty moja łąko żywota dokonałaś
Nieubłagnie pędzi pór roku kierat
Przez całe lato zielem pachniałaś,
Które teraz pod palcami w proch ścieram.
Strumieniu mój, od łez przybrałeś pochmurnych,
Teraz gdy świat wodą oplatasz, cieżkie ołowiem
Niebo na tobie deszczowe pisze nokturny,
Blask szaruga jesienna jednym zgasi słowem.
I cały mój świat całunem smutku spowity
Jakby lato śmierć poniosło tragiczną
A krajobraz jesienią został dobity
I przyciągania moc stracił magiczną.
Kategoria:
Debiuty amatorskie
Debiuty amatorskie
Tagi tego wiersza:
jesień, góry
jesień, góry