Woźniak Marta - jadowity błękit
niebo to jednak studnia
cierpienia
więzienie wielu kochanków
obcujących
z rozżaleniem nad istotą
własnej inności
pulsujące źródło modlitw
i splatanych marzeń
rozgryzających własny sznurek
niewoli
by na nowo zawładnąć
duszą człowieka
żarłocznie wgryzając się
w życie
cierpienia
więzienie wielu kochanków
obcujących
z rozżaleniem nad istotą
własnej inności
pulsujące źródło modlitw
i splatanych marzeń
rozgryzających własny sznurek
niewoli
by na nowo zawładnąć
duszą człowieka
żarłocznie wgryzając się
w życie
Kategoria:
Debiuty amatorskie
Debiuty amatorskie
Tagi tego wiersza:
niebo i niespełnione marzenia
niebo i niespełnione marzenia
Pozostałe wiersze autora:
* * * [jestem tylko chwastem zwykłym]
Anioł
dobijając do brzegu
Iluzja
jadowity błękit
Jak róża
Jakie to uczucie
Jesteś...
Marzenie
Moja droga...
mówiłam księżycowi
nie oprę się
nie zatrzymam cię
Niech spadnie deszcz
niech zasnę spokojna
nigdy
o tobie
odszedłeś ale jesteś
Piszę głosem, piszę sercem...
Płaczę cicho
pośród drzew
Przez chwile jedną
przez okno
Rozmowa z sobą
rozpłyniesz się
sen
ślad
Tęsknota
to nie było wszystko
Twoje łzy
więc jesteś
Wspomnienie
xxx
Zamknięta w smutku
Zamknij tylko oczy
* * * [jestem tylko chwastem zwykłym]
Anioł
dobijając do brzegu
Iluzja
jadowity błękit
Jak róża
Jakie to uczucie
Jesteś...
Marzenie
Moja droga...
mówiłam księżycowi
nie oprę się
nie zatrzymam cię
Niech spadnie deszcz
niech zasnę spokojna
nigdy
o tobie
odszedłeś ale jesteś
Piszę głosem, piszę sercem...
Płaczę cicho
pośród drzew
Przez chwile jedną
przez okno
Rozmowa z sobą
rozpłyniesz się
sen
ślad
Tęsknota
to nie było wszystko
Twoje łzy
więc jesteś
Wspomnienie
xxx
Zamknięta w smutku
Zamknij tylko oczy