Poezja obca - Goethe Johann Wolfgang
Goethe Johann Wolfgang von (1749-1832), najwybitniejszy niemiecki poeta i jeden z najbardziej znaczących w skali światowej, dramaturg, prozaik, uczony, polityk. Związany z romantyzmem, nie zerwał nigdy więzów łączących go z klasycyzmem. Był również myślicielem i uczonym, znawcą wielu dziedzin wiedzy oraz sztuki. Studia prawnicze w Lipsku i Strasburgu.
1775 osiadł w Weimarze, gdzie pozostał do końca życia. Pełnił różne funkcje na dworze księcia sasko-weimarskiego, dochodząc do rangi prezydenta Izby Finansów. 1782 nobilitowany. 1791-1817 kierował teatrem oraz wszystkimi instytucjami oświatowo-kulturalnymi księstwa. 1786 wyjechał na dwa lata do Włoch, co wywarło duży wpływ na jego twórczość. Najbliższa przyjaźń łączyła go z wielkim poetą romantycznym F. Schillerem. Zmarł w całkowitym osamotnieniu, po zgonie żony i jedynego syna.
Autor głośnej powieści Cierpienia młodego Wertera (1774, wydanie polskie 1874). W pierwszym okresie weimarskim pisał liryki i ballady, jak Król olch, a także znane dramaty: Ifigenia w Taurydzie (1787, wydanie polskie 1833), Egmont (1787, wydanie polskie 1885), Torquato Tasso (1789, wydanie polskie 1861).
Ostatnia dekada XVIII w. przyniosła rozkwit różnorakiej twórczości Goethego m.in.: satyryczny epos Lis przechera (1794, wydanie polskie 1877), ballady Uczeń czarnoksiężnika czy Poszukiwacz skarbów, epos Herman i Dorota (1798, wydanie polskie 1845), oraz klasyczny Bildungsroman (powieść obyczajowo-dydaktyczna ukazująca rozwój bohatera od dzieciństwa do wieku dojrzałego) pt. Lata nauki Wilhelma Meistra (1796, wydanie polskie wraz z częścią II pt. Lata wędrówki Wilhelma Meistra 1893).
Kolejny okres twórczości Goethego to część I wielkiej tragedii Faust (1806, wydanie polskie 1866), której część druga ukazała się w roku jego śmierci (pracował nad tym dziełem ok. 60 lat). Zbiór liryków Dywan Zachodu i Wschodu (1819, wydanie polskie 1963). Autobiografia Z mojego życia. Zmyślenie i prawda (1809-1831, wydanie polskie 1895). Ponadto prace naukowe, m.in. Zur Farbenlehre (1810).
W języku polskim także Dzieła wybrane (tom 1-4, 1954), Poezje (tom 1-2, 1960), Wybór poezji (1955, 1968), Listy miłosne (1968), Refleksje i maksymy (1977), Wybór pism estetycznych (1981).
1775 osiadł w Weimarze, gdzie pozostał do końca życia. Pełnił różne funkcje na dworze księcia sasko-weimarskiego, dochodząc do rangi prezydenta Izby Finansów. 1782 nobilitowany. 1791-1817 kierował teatrem oraz wszystkimi instytucjami oświatowo-kulturalnymi księstwa. 1786 wyjechał na dwa lata do Włoch, co wywarło duży wpływ na jego twórczość. Najbliższa przyjaźń łączyła go z wielkim poetą romantycznym F. Schillerem. Zmarł w całkowitym osamotnieniu, po zgonie żony i jedynego syna.
Autor głośnej powieści Cierpienia młodego Wertera (1774, wydanie polskie 1874). W pierwszym okresie weimarskim pisał liryki i ballady, jak Król olch, a także znane dramaty: Ifigenia w Taurydzie (1787, wydanie polskie 1833), Egmont (1787, wydanie polskie 1885), Torquato Tasso (1789, wydanie polskie 1861).
Ostatnia dekada XVIII w. przyniosła rozkwit różnorakiej twórczości Goethego m.in.: satyryczny epos Lis przechera (1794, wydanie polskie 1877), ballady Uczeń czarnoksiężnika czy Poszukiwacz skarbów, epos Herman i Dorota (1798, wydanie polskie 1845), oraz klasyczny Bildungsroman (powieść obyczajowo-dydaktyczna ukazująca rozwój bohatera od dzieciństwa do wieku dojrzałego) pt. Lata nauki Wilhelma Meistra (1796, wydanie polskie wraz z częścią II pt. Lata wędrówki Wilhelma Meistra 1893).
Kolejny okres twórczości Goethego to część I wielkiej tragedii Faust (1806, wydanie polskie 1866), której część druga ukazała się w roku jego śmierci (pracował nad tym dziełem ok. 60 lat). Zbiór liryków Dywan Zachodu i Wschodu (1819, wydanie polskie 1963). Autobiografia Z mojego życia. Zmyślenie i prawda (1809-1831, wydanie polskie 1895). Ponadto prace naukowe, m.in. Zur Farbenlehre (1810).
W języku polskim także Dzieła wybrane (tom 1-4, 1954), Poezje (tom 1-2, 1960), Wybór poezji (1955, 1968), Listy miłosne (1968), Refleksje i maksymy (1977), Wybór pism estetycznych (1981).
Tagi tego wiersza:
Pozostałe wiersze autora:
Aragon Louis
Baudelaire Charles Pierre
Blake William
Brodski Iosif
Burns Robert
Byron George Gordon
Corso Gregory
Eliot Thomas Stearns
Goethe Johann Wolfgang
Heine Heinrich
Howard Robert E.
Jacob Max
Kerouac Jack
Lermontow Michaił Jurjewicz
Matsuo Basho
Petrarka Francesco
Plath Sylvia
Pound Ezra Weston Loomis
Puszkin Aleksandr Siergiejewicz
Rilke Rainer Maria
Snyder Gary
Szekspir William
Verlaine Paul Marie
Whitman Walt
Aragon Louis
Baudelaire Charles Pierre
Blake William
Brodski Iosif
Burns Robert
Byron George Gordon
Corso Gregory
Eliot Thomas Stearns
Goethe Johann Wolfgang
Heine Heinrich
Howard Robert E.
Jacob Max
Kerouac Jack
Lermontow Michaił Jurjewicz
Matsuo Basho
Petrarka Francesco
Plath Sylvia
Pound Ezra Weston Loomis
Puszkin Aleksandr Siergiejewicz
Rilke Rainer Maria
Snyder Gary
Szekspir William
Verlaine Paul Marie
Whitman Walt