wiersze-poezja.info

 

Gajcy Tadeusz - Droga Tajemnic



Błękitniejący umarłych proch
rośnie w ziemi mocny jak żywioł
i na oczach pisze co noc
kręte znaki jak mróz na szybie.

Białą czaszką kołysze księżyc,
stosy planet utkanych z kości,
zagubisz się, pomylisz - w tym tokowisku zwierząt
szklistym włosem porosłych.

Łasi się grom i ciemność
do twych stóp: skuś się tylko i poddaj,
a zarośniesz jak liściem - ziemią
i zaleje cię ogień i woda.

Usta z lęku zwiotczałe jak gąbka
schylisz, poznasz: misterny znak
pisze w oczach ręką jak lotka,
który kości umarłych zna.

Będzie syczeć wapno i fosfor,
każdy ślad twój pokryje węgiel,
ale gwiazdy w kopule nocy
wzejdą bliskie i jakże piękne.

I wywiedzie cię z trwogi gęstej,
w zimnej skórze zamkniętego jak w łusce,
który ognia lub kwiatu szelestem
sen odmyka - jakże obcy i pusty.


--
Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl
Kategoria:
Poezja polska
Tagi tego wiersza:
Dziwnówek Nurkowanie Egipt Wyspa Thassos krus krakow New Code NLP kosmetyczka kancelaria adwokacka łódź wózki dziecięce Chorwacja sts
Biuro Podróży Elbląg | konferencje mazury | odpady | Kredyty | recykling aut | Pozycjonowanie Google | pur urządzenie rehabilitacyjne | imprezy dla firm | Biuro rachunkowe warszawa | Nike | parasole z nadrukiem | darmowe mp3 | mieszkania w jeleniej górze | opisy na gadu-gadu | zakłady bukmacherskie
SErr:128 SErr:128