Romanowicz Łukasz - Droga
... Droga ...
Idę drogą pełną cierni,
wrzynają mi się w stopy,
ranią moje ciało.
Ból przechodzi raniąc mą duszę.
Wracam do domu,
zamykam drzwi,
lecz nie mogę odpocząć.
Nie ma odpoczynku dla mego ciała.
Idę drogą, jest prosta,
wyłożona puchem,
jest miła.
tak.
Wracam do domu,
nie mogę zasnąć,
wciąż widzę,
widzę Ją.
Ta ścieżka jest chorobą,
mej duszy.
Moja świadomość
nie potrafi się uwolnić.
Uwolnić od krążącego obrazu
- Jej
a może nie chcę?
Nie ma odpoczynku dla mej duszy.
Wracam do domu,
zamykam drzwi
i płaczę.
tak
Wiara,
to jedyne, co mi pozostało.
wiara
w jej trafny wybór.
(1999)
Idę drogą pełną cierni,
wrzynają mi się w stopy,
ranią moje ciało.
Ból przechodzi raniąc mą duszę.
Wracam do domu,
zamykam drzwi,
lecz nie mogę odpocząć.
Nie ma odpoczynku dla mego ciała.
Idę drogą, jest prosta,
wyłożona puchem,
jest miła.
tak.
Wracam do domu,
nie mogę zasnąć,
wciąż widzę,
widzę Ją.
Ta ścieżka jest chorobą,
mej duszy.
Moja świadomość
nie potrafi się uwolnić.
Uwolnić od krążącego obrazu
- Jej
a może nie chcę?
Nie ma odpoczynku dla mej duszy.
Wracam do domu,
zamykam drzwi
i płaczę.
tak
Wiara,
to jedyne, co mi pozostało.
wiara
w jej trafny wybór.
(1999)
Kategoria:
Debiuty amatorskie
Debiuty amatorskie
Tagi tego wiersza:
droga - dom - wybór - wiara - ból - dusza
droga - dom - wybór - wiara - ból - dusza