Poezja obca - Burns Robert
Burns Robert (1759-1796), poeta szkocki. Syn ubogiego farmera, samouk, od dzieciństwa ciężko pracował na roli, co nie pozostało bez wpływu na jego zdrowie. Niepowodzenie przedsięwzięcia, jakim było założenie w 1781 warsztatu czesania lnu, skłoniło poetę do wyjazdu na Jamajkę. Przed podróżą, kierowany pragnieniem pozostawienia po sobie śladu w rodzinnych stronach, zwrócił się do wydawcy z propozycją opublikowania swoich wierszy. W ten sposób zebrane w tomie Z wierszy szkockich liryki, utwory opisowe i satyryczne, epitafia i epigramy ujrzały światło dzienne. Najsłynniejsze z nich to: Wieczór sobotni zagrodnika, Do myszy, Do górskiej stokrotki, List do Johna Rankina. Chociaż sukcesowi artystycznemu zbioru nie towarzyszył sukces finansowy, mimo to Burns odstąpił od myśli o Jamajce i wyjechał do Edynburga, gdzie przez 2 lata skupiał na sobie uwagę krytyki i kół towarzyskich.
W 1787 ukazało się II wydanie Wierszy. Tym razem dochód pozwolił poecie na założenie rodziny i wydzierżawienie farmy w rodzinnych stronach, gdzie jednak nie zagrzał miejsca, przenosząc się w 1791 do miasta Dumfires. Tu podjął pracę poborcy podatkowego. W rok później ukazało się III wydanie Wierszy, wzbogacone nowymi utworami, wśród których wyróżnia się, oparta na ludowej piosence, ballada fantastyczna Tam O?Shanter oraz kantata Weseli żebracy i satyryczna Modlitwa świątobliwego Williego.
Do muzycznych i poetyckich tradycji ludowych nawiązał Burns w licznych pieśniach wydawanych po jego śmierci w Szkockiej tradycji muzycznej (1787-1803) J. Johnsona i w Wyborze szkockich pieśni ludowych (1793-1841) G. Thomsona. Utwory Burnsa, opiewające pejzaż szkocki, nawiązujące do rodzimego folkloru i nie pozbawione nuty patriotyzmu, stanowiły zapowiedź przyszłej epoki, toteż widziano w nim prekursora angielskiego romantyzmu. Utworami poety zachwycali się G. Byron, S. Coleridge, J.W. Goethe i W. Scott; wśród współczesnych twórców polskich - S. Grochowiak.
W 1787 ukazało się II wydanie Wierszy. Tym razem dochód pozwolił poecie na założenie rodziny i wydzierżawienie farmy w rodzinnych stronach, gdzie jednak nie zagrzał miejsca, przenosząc się w 1791 do miasta Dumfires. Tu podjął pracę poborcy podatkowego. W rok później ukazało się III wydanie Wierszy, wzbogacone nowymi utworami, wśród których wyróżnia się, oparta na ludowej piosence, ballada fantastyczna Tam O?Shanter oraz kantata Weseli żebracy i satyryczna Modlitwa świątobliwego Williego.
Do muzycznych i poetyckich tradycji ludowych nawiązał Burns w licznych pieśniach wydawanych po jego śmierci w Szkockiej tradycji muzycznej (1787-1803) J. Johnsona i w Wyborze szkockich pieśni ludowych (1793-1841) G. Thomsona. Utwory Burnsa, opiewające pejzaż szkocki, nawiązujące do rodzimego folkloru i nie pozbawione nuty patriotyzmu, stanowiły zapowiedź przyszłej epoki, toteż widziano w nim prekursora angielskiego romantyzmu. Utworami poety zachwycali się G. Byron, S. Coleridge, J.W. Goethe i W. Scott; wśród współczesnych twórców polskich - S. Grochowiak.
Tagi tego wiersza:
Pozostałe wiersze autora:
Aragon Louis
Baudelaire Charles Pierre
Blake William
Brodski Iosif
Burns Robert
Byron George Gordon
Corso Gregory
Eliot Thomas Stearns
Goethe Johann Wolfgang
Heine Heinrich
Howard Robert E.
Jacob Max
Kerouac Jack
Lermontow Michaił Jurjewicz
Matsuo Basho
Petrarka Francesco
Plath Sylvia
Pound Ezra Weston Loomis
Puszkin Aleksandr Siergiejewicz
Rilke Rainer Maria
Snyder Gary
Szekspir William
Verlaine Paul Marie
Whitman Walt
Aragon Louis
Baudelaire Charles Pierre
Blake William
Brodski Iosif
Burns Robert
Byron George Gordon
Corso Gregory
Eliot Thomas Stearns
Goethe Johann Wolfgang
Heine Heinrich
Howard Robert E.
Jacob Max
Kerouac Jack
Lermontow Michaił Jurjewicz
Matsuo Basho
Petrarka Francesco
Plath Sylvia
Pound Ezra Weston Loomis
Puszkin Aleksandr Siergiejewicz
Rilke Rainer Maria
Snyder Gary
Szekspir William
Verlaine Paul Marie
Whitman Walt