Jabłoński Ariel - Apel Parku
Wczoraj tu byliście,
spacerowaliście.
Wczoraj kwiaty były
i dąb stał pochyły.
Dzisiaj pełno śmieci,
nie chodzą tu już dzieci,
a ja wciąż tu czekam
na człowieka.
Krzewy się smucą
i drzewa,
a ja park ubolewam.
spacerowaliście.
Wczoraj kwiaty były
i dąb stał pochyły.
Dzisiaj pełno śmieci,
nie chodzą tu już dzieci,
a ja wciąż tu czekam
na człowieka.
Krzewy się smucą
i drzewa,
a ja park ubolewam.
Kategoria:
Debiuty amatorskie
Debiuty amatorskie
Tagi tego wiersza:
przyroda
przyroda
Pozostałe wiersze autora:
Apel Parku
Co to znaczy kochać?
Czym jest Miłość
Miłość
Nie przemykajmy obok siebie
Ojczyzna
Po prostu życie
Pytanie
Zaufaj sercu swemu
Żołnierze
Apel Parku
Co to znaczy kochać?
Czym jest Miłość
Miłość
Nie przemykajmy obok siebie
Ojczyzna
Po prostu życie
Pytanie
Zaufaj sercu swemu
Żołnierze