wiersze-poezja.info

 

Broniewski Władysław - Wiersz ostatni

Tyś mnie kochała, ale nie tak,
jak kochać trzeba,
i szliśmy razem, ale nie w takt -
przebacz.

Ja jeszcze długo... Rok albo dwa.
Potem zapomnę.
Teraz, gdy boli, teraz, gdy trwa,
dzwonię podzwonne.

A tobie, miła, na co ten dzwon
brzmiący z oddali?
Miłość niewielka, błahy jej zgon,
i idziesz dalej.

Cóż mam od życia? - troskę i pieśń
(ciebie już nie ma).
Muszę im ufać, muszę je nieść,
pisać poemat.

Cóż mam od życia? - chyba już wiesz,
czujna i płocha? -
tylko ten smutek, tylko ten wiersz,
który mnie kocha.
Kategoria:
Poezja polska
Tagi tego wiersza:
seks, kochanie, strach, dusza, seks
zaklady sportowe Proxy baza telefonów biżuteria artystyczna novision forum
Księgarnie internetowe | Urzad skarbowy w radomiu | Oświetlenie łazienkowe | Muzykunia na O | Biuro podróży