Lewandowski Andrzej - Wcale mnie nie dziwi...
Wcale mnie już nie dziwi tragiczny zamach w Palestynie
I wcale mnie już nie dziwi ogrom przemocy w kinie
I wcale mnie już nie dziwi, że zabił bez powodu
I wcale mnie już nie dziwi tysiąc kolejnych rozwodów
I wcale mnie już nie dziwi, że znów ktoś z okna skacze
I wcale mnie nie dziwi, że dziecko rodząc się płacze.
Lecz jedna rzecz mnie dziwi; że ludzie widząc ten świat,
Śpiewają wciąż innym jak wyrok: Sto Lat! Sto Lat!
I wcale mnie już nie dziwi ogrom przemocy w kinie
I wcale mnie już nie dziwi, że zabił bez powodu
I wcale mnie już nie dziwi tysiąc kolejnych rozwodów
I wcale mnie już nie dziwi, że znów ktoś z okna skacze
I wcale mnie nie dziwi, że dziecko rodząc się płacze.
Lecz jedna rzecz mnie dziwi; że ludzie widząc ten świat,
Śpiewają wciąż innym jak wyrok: Sto Lat! Sto Lat!
Kategoria:
Debiuty amatorskie
Debiuty amatorskie
Tagi tego wiersza:
świat współczesny
świat współczesny