wiersze-poezja.info

 

Wijas Rafał - Samotność powracająca

Samemu bycie,
Karą za życia
Jest i być powinno-
Jak moje.

Dusza wrażliwa
Umysł wypełnia,
Karą okrutną
Samotnością zwaną.

W dzień dzisiejszy
Po jutrze większą moc,
Pokazując boleśnie,
Piekieł za życia dostąpion.

Dzień i noc czarniejsza,
Kolejne mory odkrywając
Braku kochanki,
Bliskiej jak życie.

Nadzieją tylko żyjąc
Że kiedyś, że może,
Zapomnę,
Żyć życiem nowym,
Oddychać zacznę,
Niczym Bóg ...

Zazdrosny o kochanki innej spojrzenie,
Bardziej niż życie,
Pożądając ją więcej.

Tracąc bliskich, znajomych,
W pory roku różne,
Drzewo liście tracąc,
Wyje w niebiosa,
By nie krzyczeć golizną,
Samotności bliskiej jakże.
Kategoria:
Debiuty amatorskie
Tagi tego wiersza:
samotnosc, tesknota, pragnienia, zycie, milosc, sens, przeznaczenie, pustka, samotnosc, rozstanie, wyznanie
Biuro Rachunkowe Odżywki OLIMP kredyty przez telefon tusze,tonery imprezy plenerowe
STS | upload zdjęć | Szkoły jogi | katering cala polska | Garderoby