Graczyk Karol - Pociąg.
Mówią, by żyć chwilą, ale czym jest chwila?
Nie jest miłością, nie jest też wiarą,
Jest za próżność od Boga karą,
Bo żadna chwila, najlepiej przeżyta
Nie pozwoli zebrać plonów życia,
Nie da czasu, by chleb utkać z żyta
I grono osób, będących w takim stanie,
Jedzie pociągiem, część z nich żyć przestanie.
W każdym wagonie przedział tylko jeden,
A tych wagonów jest dokładnie siedem.
W ostatnim wagonie jest przedział dla nieżyjących,
Chciałbym usiąść wygodnie w fotelu,
Móc cieszyć się życiem, jak ludzi niewielu,
By zasnąć, bo noc jest siostrą, zmrok bratem,
Sen może być ratunkiem, ale też i katem.
Nie zasnę więc, dziś jeszcze nie pora,
Dziś szukam jeszcze piękna, a znajdę potwora.
Nie wiem, gdzie się los kończy, a gdzie jest początek,
Co było minęło, teraz kroczy nowy wątek.
Przedział dla nieobecnych też pełny jest ludzi,
Ich dobija prawda, a kłamstwo ich nudzi.
Widzą najgorsze z ludzkich cech bez przerwy,
Apatia nie daje żyć, brak choćby krzty werwy,
By podnieść się, dać sobie chociaż szansę,
By walczyć ze złem, tworząc lepsze niuanse.
Nie ma ich, gdy krzywda dzieje się bliźniemu,
Są z kolei zawsze, gdy kradniesz coś jemu.
W piątym wagonie, po lewej jego stronie
Siedział na czerwono opalony komunista,
A po prawej ogolony na łyso faszysta,
W końcu z nudów na znak wspólnej przyjaźni,
Chcieli coś wymyślić, nie brak wyobraźni,
Gdy ludzie siedzą, nie mają o czym gadać,
Więc postanowili rozmawiać, choć obu to wada.
Pointa ich wyleciała z próżni,
Stwierdzili, że nic ich od siebie nie różni.
Obaj chcą władzy, nie znoszą sprzeciwu,
Jeden został fuhrerem, drugi spróbował zrywu,
Rzucił się na wodza, bo świat się przy władzy jego zawali,
Zabili się nawzajem i wiecznie razem spali.
W czwartym przedziale siedziała składu władza,
Byli z Warszawy, Krakowa, Sieradza-
Wszyscy na swoje miasta byli zapatrzeni,
Bo tylko w nich we władzę uzbrojeni
Zdobyć mogli chwałę, okradając ludzi,
Zabierając im to, na co musieli się trudzić.
Wszystko to źli ludzie, jak złe są pieniądze,
Źli ludzie, złe potrzeby, niepoprawne żądze.
I tak wagony ciągnięte w różne strony
Ciągną w swoją stronę, uciekają wrony,
Uciekają zwierzęta, uciekają ludzie, bym przerwał.
Pociąg w tej sytuacji w końcu się rozerwał,
A wszystko zostało w tym państwie zniszczone,
Wagony wybuchły, dobra zostały spalone.
A w trzecim wagonie siedzieli biskupi,
Jedni cię okradną, innych możesz kupić,
Wszyscy się więc bali, liczyli z kościołem,
Ale walczyła z nim większość z mozołem,
Wszyscy mówili, że kościół kochają,
A głęboko w duszy nigdy nie słuchają.
Drugi przedział zajęty był przez dewotki,
Stare kobiety, kręcące kołowrotki
Cudzego życia, chcąc ludzie nauczać
Wiary w Boga, którego nie rozumieją,
Którego nie znają, ich życie to pokuta
Za najgorsze grzechy popełnione wcześniej,
Działając zamiast wiecznie na złości doczesnej.
Nie potrafią słuchać, zamknięte głupotą w sobie,
Maltretują dzieci, by wychować je w ozdobie
Dla Boga, łamiąc przy tym życie biedne.
Słuchają księży, zamiast Boga, czy to jest chwalebne?
W końcu dostrzegą, że Bogiem jest świat
Kształtowany przez wszystkich ludzi wiele lat,
Ten Bóg ujrzy w nich szmaty, niegodne niczego,
Puste głowy, głupota, a jakże wielkie ego.
Na samym początku, w pierwszym wagonie
Siedziały zwierzęta, od myszy, po słonie.
Widząc zło, pychę i siłę strasznego człowieka,
Stwierdziły, że nie będą dłużej na nic czekać,
Że zwalczą ludzkie plemię po czasu kres,
Człowiek bronił się i przeżył wielki stres,
Lecz wyszedł z tej walki zwycięsko.
Zabił zwierzęta, wygrał, ale z klęską,
Bo samotnie na ziemi nie chciał, nie mógł żyć,
Znaczenie zyskał zwrot, by po prostu być.
To jeszcze nie koniec, ktoś kierować tym musi,
W lokomotywie siedział Bóg, który się udusił
Już kilka minut, po stworzeniu świata,
Gdy szóstego dnia zobaczył: -Oto stworzył kata.-
Kat ten w Biblii nawet został przedstawiony,
Przez ewangelistów obraz jego naniesiony
Dziś zrozumiałem, łzy zlatują z powiek,
Że katem nie jest szatan, a po prostu człowiek.
Nie jest miłością, nie jest też wiarą,
Jest za próżność od Boga karą,
Bo żadna chwila, najlepiej przeżyta
Nie pozwoli zebrać plonów życia,
Nie da czasu, by chleb utkać z żyta
I grono osób, będących w takim stanie,
Jedzie pociągiem, część z nich żyć przestanie.
W każdym wagonie przedział tylko jeden,
A tych wagonów jest dokładnie siedem.
W ostatnim wagonie jest przedział dla nieżyjących,
Chciałbym usiąść wygodnie w fotelu,
Móc cieszyć się życiem, jak ludzi niewielu,
By zasnąć, bo noc jest siostrą, zmrok bratem,
Sen może być ratunkiem, ale też i katem.
Nie zasnę więc, dziś jeszcze nie pora,
Dziś szukam jeszcze piękna, a znajdę potwora.
Nie wiem, gdzie się los kończy, a gdzie jest początek,
Co było minęło, teraz kroczy nowy wątek.
Przedział dla nieobecnych też pełny jest ludzi,
Ich dobija prawda, a kłamstwo ich nudzi.
Widzą najgorsze z ludzkich cech bez przerwy,
Apatia nie daje żyć, brak choćby krzty werwy,
By podnieść się, dać sobie chociaż szansę,
By walczyć ze złem, tworząc lepsze niuanse.
Nie ma ich, gdy krzywda dzieje się bliźniemu,
Są z kolei zawsze, gdy kradniesz coś jemu.
W piątym wagonie, po lewej jego stronie
Siedział na czerwono opalony komunista,
A po prawej ogolony na łyso faszysta,
W końcu z nudów na znak wspólnej przyjaźni,
Chcieli coś wymyślić, nie brak wyobraźni,
Gdy ludzie siedzą, nie mają o czym gadać,
Więc postanowili rozmawiać, choć obu to wada.
Pointa ich wyleciała z próżni,
Stwierdzili, że nic ich od siebie nie różni.
Obaj chcą władzy, nie znoszą sprzeciwu,
Jeden został fuhrerem, drugi spróbował zrywu,
Rzucił się na wodza, bo świat się przy władzy jego zawali,
Zabili się nawzajem i wiecznie razem spali.
W czwartym przedziale siedziała składu władza,
Byli z Warszawy, Krakowa, Sieradza-
Wszyscy na swoje miasta byli zapatrzeni,
Bo tylko w nich we władzę uzbrojeni
Zdobyć mogli chwałę, okradając ludzi,
Zabierając im to, na co musieli się trudzić.
Wszystko to źli ludzie, jak złe są pieniądze,
Źli ludzie, złe potrzeby, niepoprawne żądze.
I tak wagony ciągnięte w różne strony
Ciągną w swoją stronę, uciekają wrony,
Uciekają zwierzęta, uciekają ludzie, bym przerwał.
Pociąg w tej sytuacji w końcu się rozerwał,
A wszystko zostało w tym państwie zniszczone,
Wagony wybuchły, dobra zostały spalone.
A w trzecim wagonie siedzieli biskupi,
Jedni cię okradną, innych możesz kupić,
Wszyscy się więc bali, liczyli z kościołem,
Ale walczyła z nim większość z mozołem,
Wszyscy mówili, że kościół kochają,
A głęboko w duszy nigdy nie słuchają.
Drugi przedział zajęty był przez dewotki,
Stare kobiety, kręcące kołowrotki
Cudzego życia, chcąc ludzie nauczać
Wiary w Boga, którego nie rozumieją,
Którego nie znają, ich życie to pokuta
Za najgorsze grzechy popełnione wcześniej,
Działając zamiast wiecznie na złości doczesnej.
Nie potrafią słuchać, zamknięte głupotą w sobie,
Maltretują dzieci, by wychować je w ozdobie
Dla Boga, łamiąc przy tym życie biedne.
Słuchają księży, zamiast Boga, czy to jest chwalebne?
W końcu dostrzegą, że Bogiem jest świat
Kształtowany przez wszystkich ludzi wiele lat,
Ten Bóg ujrzy w nich szmaty, niegodne niczego,
Puste głowy, głupota, a jakże wielkie ego.
Na samym początku, w pierwszym wagonie
Siedziały zwierzęta, od myszy, po słonie.
Widząc zło, pychę i siłę strasznego człowieka,
Stwierdziły, że nie będą dłużej na nic czekać,
Że zwalczą ludzkie plemię po czasu kres,
Człowiek bronił się i przeżył wielki stres,
Lecz wyszedł z tej walki zwycięsko.
Zabił zwierzęta, wygrał, ale z klęską,
Bo samotnie na ziemi nie chciał, nie mógł żyć,
Znaczenie zyskał zwrot, by po prostu być.
To jeszcze nie koniec, ktoś kierować tym musi,
W lokomotywie siedział Bóg, który się udusił
Już kilka minut, po stworzeniu świata,
Gdy szóstego dnia zobaczył: -Oto stworzył kata.-
Kat ten w Biblii nawet został przedstawiony,
Przez ewangelistów obraz jego naniesiony
Dziś zrozumiałem, łzy zlatują z powiek,
Że katem nie jest szatan, a po prostu człowiek.
Kategoria:
Debiuty amatorskie
Debiuty amatorskie
Tagi tego wiersza:
Bóg, kościół, władza, fałsz, faszyzm, komunizm, śmierć
Bóg, kościół, władza, fałsz, faszyzm, komunizm, śmierć
Pozostałe wiersze autora:
Aspekty miłości.
Biała dama.
Boję się.
Burza (z Joanną Cieciurą).
Choroba.
Chwile (z Grażyną Gancarek).
Delirium.
Dwudziesty wiek.
Epitafium.
Iskra.
Kałuża.
Kochanie.
Krople łez.
Litania na sprzedaż.
Niebo krwawi.
Niepokój.
Niespełniona przyszłość.
Ogień.
Ostatnie wrota.
Pieniądze.
Pociąg.
Poczęte marzenia.
Preludium.
Przestrzeń.
Rajska Valhalla.
Samotność.
Sen (przy Tobie).
Spacer
Spadek.
Specyfika kobiety.
Tętent.
Tłumu wiatr.
Urodzony morderca.
Wieczna chwila.
Zaklęty.
Życie.
Aspekty miłości.
Biała dama.
Boję się.
Burza (z Joanną Cieciurą).
Choroba.
Chwile (z Grażyną Gancarek).
Delirium.
Dwudziesty wiek.
Epitafium.
Iskra.
Kałuża.
Kochanie.
Krople łez.
Litania na sprzedaż.
Niebo krwawi.
Niepokój.
Niespełniona przyszłość.
Ogień.
Ostatnie wrota.
Pieniądze.
Pociąg.
Poczęte marzenia.
Preludium.
Przestrzeń.
Rajska Valhalla.
Samotność.
Sen (przy Tobie).
Spacer
Spadek.
Specyfika kobiety.
Tętent.
Tłumu wiatr.
Urodzony morderca.
Wieczna chwila.
Zaklęty.
Życie.