Ika - Laleczka z porcelany
W małym pokoiku wisi półeczka
na półeczce siedzi Laleczka
Laleczka z porcelany
gładkiej jak wodne bąbelki
ze złotymi lokami
i oczkami jak węgielki...
Perełka spoczywa
w małej rączce Laleczki
jedyna w swoim rodzaju
piękniejsza niż inne perełeczki.
Do pokoju wchodzi dziewczynka
I patrzy na półeczkę
Pragnie towarzystwa,
więc zdejmuje z niej Laleczkę...
Mała mówi do Laleczki,
a ona mruga oczkami
zaczyna tańczyć
dziewczynkę to bawi...
Oczka Laleczki nagle czerwienieją,
a usteczka dziewczynki
nadal się śmieją.
Laleczka coś mówi,
prawie szeptem...
Dziewczynka upada...
Wtem wstaje i biegnie...
Znów upada, lecz już nie wstaje.
Laleczka zbiera duszyczkę...
małe ciałko zostaje...
Laleczka wraca na półeczkę
w rączce ściska już dwie perełki
i patrzy na dziewczynkę
oczkami czarnymi jak węgielki...
na półeczce siedzi Laleczka
Laleczka z porcelany
gładkiej jak wodne bąbelki
ze złotymi lokami
i oczkami jak węgielki...
Perełka spoczywa
w małej rączce Laleczki
jedyna w swoim rodzaju
piękniejsza niż inne perełeczki.
Do pokoju wchodzi dziewczynka
I patrzy na półeczkę
Pragnie towarzystwa,
więc zdejmuje z niej Laleczkę...
Mała mówi do Laleczki,
a ona mruga oczkami
zaczyna tańczyć
dziewczynkę to bawi...
Oczka Laleczki nagle czerwienieją,
a usteczka dziewczynki
nadal się śmieją.
Laleczka coś mówi,
prawie szeptem...
Dziewczynka upada...
Wtem wstaje i biegnie...
Znów upada, lecz już nie wstaje.
Laleczka zbiera duszyczkę...
małe ciałko zostaje...
Laleczka wraca na półeczkę
w rączce ściska już dwie perełki
i patrzy na dziewczynkę
oczkami czarnymi jak węgielki...
Kategoria:
Debiuty amatorskie
Debiuty amatorskie
Tagi tego wiersza:
odejście
odejście