Jankowski Robert - Dar życia
Morze chorób świat oblewa,
Co dzień potok łez wzbudzając.
Nikt żywiołu nie pokona
W sercu troski zamykając.
A nadziei wciąż ubywa
Wiara się już wyczerpała.
Kto obróci mą klepsydrę,
By na nowo odliczała?
Już za późno, czas się skończył;
Zaraz zgaśnie płomień życia .
Lada moment dusza moja
Pozna tajemnicę bycia.
Czekaj, chwila! Jest nadzieja.
Oto szansę nową dano.
To jest napój życiodajny,
Co go pilnie pożądano.
Zaraz siły ci przywróci,
Twarz rumieńcem napełniając
I wszelakie smutki serca
W cień przeszłości zamieniając
Odtąd w pamięć dzień wpisany
Wiecznie będzie wspominany.
Kwiat wdzięczności kieruj zatem
W stronę swego przyjaciela.
On to bowiem z własnej woli
Przyjął rolę zbawiciela.
Najważniejsza wartość życia,
Którą każdy poszukuje
To pomocy udzielanie
Temu, kto jej potrzebuje.
Morze chorób świat oblewa,
Co dzień potok łez wzbudzając.
My możemy go powstrzymać
Wspólnie serca otwierając.
Co dzień potok łez wzbudzając.
Nikt żywiołu nie pokona
W sercu troski zamykając.
A nadziei wciąż ubywa
Wiara się już wyczerpała.
Kto obróci mą klepsydrę,
By na nowo odliczała?
Już za późno, czas się skończył;
Zaraz zgaśnie płomień życia .
Lada moment dusza moja
Pozna tajemnicę bycia.
Czekaj, chwila! Jest nadzieja.
Oto szansę nową dano.
To jest napój życiodajny,
Co go pilnie pożądano.
Zaraz siły ci przywróci,
Twarz rumieńcem napełniając
I wszelakie smutki serca
W cień przeszłości zamieniając
Odtąd w pamięć dzień wpisany
Wiecznie będzie wspominany.
Kwiat wdzięczności kieruj zatem
W stronę swego przyjaciela.
On to bowiem z własnej woli
Przyjął rolę zbawiciela.
Najważniejsza wartość życia,
Którą każdy poszukuje
To pomocy udzielanie
Temu, kto jej potrzebuje.
Morze chorób świat oblewa,
Co dzień potok łez wzbudzając.
My możemy go powstrzymać
Wspólnie serca otwierając.
Kategoria:
Debiuty amatorskie
Debiuty amatorskie
Tagi tego wiersza:
życie, krew, dar, choroba, serca, troski
życie, krew, dar, choroba, serca, troski