Kasprowicz Jan - Czekałem na ciebie wczora
Czekałem na ciebie wczora,
Od rana czekałem do rana,
Wywiodła mnie w pole tęsknota,
Miłością twoją pijana.
Przenigdy już czekać nie będę,
Takem chciał zarzec się w gniewie,
Lecz kłamstwo jest obce mej duszy,
O fałszu nic serce me nie wie.
Więc powiem ci prosto i szczerze,
Ty moje dziwne kochanie:
Chociażbym wieki miał czekać,
Dość woli na to mi stanie.
Bo cóż ja mam czynić, niebożę,
Jeśli nie czekać do końca?
Wszakże ty jesteś zachodem
I wschodem mojego słońca.
Od rana czekałem do rana,
Wywiodła mnie w pole tęsknota,
Miłością twoją pijana.
Przenigdy już czekać nie będę,
Takem chciał zarzec się w gniewie,
Lecz kłamstwo jest obce mej duszy,
O fałszu nic serce me nie wie.
Więc powiem ci prosto i szczerze,
Ty moje dziwne kochanie:
Chociażbym wieki miał czekać,
Dość woli na to mi stanie.
Bo cóż ja mam czynić, niebożę,
Jeśli nie czekać do końca?
Wszakże ty jesteś zachodem
I wschodem mojego słońca.
Kategoria:
Poezja polska
Poezja polska
Tagi tego wiersza:
wspólnota, dusza, romantyzm, uczucia, uczucia
wspólnota, dusza, romantyzm, uczucia, uczucia
Pozostałe wiersze autora:
Co się to dzieje!
Czekałem na ciebie wczora
Gdy mnie ogarnia zmrok
Nie pierwszy raz ci mówię...
Co się to dzieje!
Czekałem na ciebie wczora
Gdy mnie ogarnia zmrok
Nie pierwszy raz ci mówię...