Mazur Aleksandra - Człowiek (AM)
Patrzę na twój uśmiech
wymykający się
zza posągowej twarzy
Po chwili znów jesteś sobą
Nieczuły kamień
raniący - nieświadomie?-
Szarość
Chłód
Pustka
Nie poddam się
Wiem, że to ty
Wiem, że to tylko chwila
Wyjdź, proszę
skrusz kamień promieniem tęczy
Koniec z budowniczym posągów
Już się nie pokaże więcej
świat z brodą do ziemi
i stwardniałymi od zła palcami
wymykający się
zza posągowej twarzy
Po chwili znów jesteś sobą
Nieczuły kamień
raniący - nieświadomie?-
Szarość
Chłód
Pustka
Nie poddam się
Wiem, że to ty
Wiem, że to tylko chwila
Wyjdź, proszę
skrusz kamień promieniem tęczy
Koniec z budowniczym posągów
Już się nie pokaże więcej
świat z brodą do ziemi
i stwardniałymi od zła palcami
Kategoria:
Debiuty amatorskie
Debiuty amatorskie
Tagi tego wiersza:
świat, człowiek, ludzie, posąg,
świat, człowiek, ludzie, posąg,