Misakowski Stanisław - Bielizna
Na sznurze
wisielcy
zawieszeni do góry nogami
wyprani z brudów
skóry mięśni i kości
W podmuchu wiosennego wiatru
wydymają się piersi
poruszają się muskuły rąk
nóg
lecz wszystko to trwa
jak w bajce
krótko
gosposia
zdejmuje bieliznę
prasuje
i wkłada w nią
nowe ciała
kolorowe
jak życie
wisielcy
zawieszeni do góry nogami
wyprani z brudów
skóry mięśni i kości
W podmuchu wiosennego wiatru
wydymają się piersi
poruszają się muskuły rąk
nóg
lecz wszystko to trwa
jak w bajce
krótko
gosposia
zdejmuje bieliznę
prasuje
i wkłada w nią
nowe ciała
kolorowe
jak życie
Kategoria:
Poezja polska
Poezja polska
Tagi tego wiersza:
Pozostałe wiersze autora:
* * * [Im dalej jesteśmy,]
* * * [Jest w moim sercu]
* * * [Moje ustawiczne czekanie wynika z pragnienia,]
* * * [Rozbierasz się do korzeni]
* * * [W tobie zostawiam moją twarz]
* * * [Wracam do zapomnianych.]
* * * [Zbudowałem wspaniałą ciszę.]
Bielizna
Dramat
Historia
Kiedy nadchodzi noc
Krajobraz mojej dłoni
Między nami
Nie powrócę
Oczy
Oddalanie się
Pisany na murze
Powrót do tamtych dni
Sen
Sumienie
Ten krzyk
Topola
* * * [Im dalej jesteśmy,]
* * * [Jest w moim sercu]
* * * [Moje ustawiczne czekanie wynika z pragnienia,]
* * * [Rozbierasz się do korzeni]
* * * [W tobie zostawiam moją twarz]
* * * [Wracam do zapomnianych.]
* * * [Zbudowałem wspaniałą ciszę.]
Bielizna
Dramat
Historia
Kiedy nadchodzi noc
Krajobraz mojej dłoni
Między nami
Nie powrócę
Oczy
Oddalanie się
Pisany na murze
Powrót do tamtych dni
Sen
Sumienie
Ten krzyk
Topola