LESTAT-20 - 14
Czas mi ucieka, jak krew z mego ciała,
sił mi brakuje, lecz umysł wciąż żyje
w pełni świadomy swego konania.
Wciąż pyta siebie - co czynić ma
jak walczyć, gdy walki podjąć nie może,
buntuje się, choć wie co mu jutro "da".
Niekiedy pada, pogodzony z losem,
lecz później wstaje i w tłum się rzuca,
którego krzyki ocalić by miały, jego cierpienie przed Jej głosem.
Walczy, choć nie wie po której jest stronie.
wystarczy mu - wierzyć
i wierzy, że to w Jej obronie
Gdy Ją widzi - cierpi, gdy Jej niema - umiera.
Nie chce przeszłości utracić sprzed oczu
i cierpienie jak wiatr w płuca nabiera.
Wiarę ma jedną:
Nie ludzie, a czas się zmienia.
sił mi brakuje, lecz umysł wciąż żyje
w pełni świadomy swego konania.
Wciąż pyta siebie - co czynić ma
jak walczyć, gdy walki podjąć nie może,
buntuje się, choć wie co mu jutro "da".
Niekiedy pada, pogodzony z losem,
lecz później wstaje i w tłum się rzuca,
którego krzyki ocalić by miały, jego cierpienie przed Jej głosem.
Walczy, choć nie wie po której jest stronie.
wystarczy mu - wierzyć
i wierzy, że to w Jej obronie
Gdy Ją widzi - cierpi, gdy Jej niema - umiera.
Nie chce przeszłości utracić sprzed oczu
i cierpienie jak wiatr w płuca nabiera.
Wiarę ma jedną:
Nie ludzie, a czas się zmienia.
Kategoria:
Debiuty amatorskie
Debiuty amatorskie
Tagi tego wiersza: