Burek Kazimierz - Życie ziemskie
Ten kto swą duszą i czynem cnoty człowiecze objawia, nadaje im ciało i wymowę, codziennie wydaje nowe owoce i dąży do ich zakwitnięcia, pielęgnując sowicie i obdarzając wiarą oraz miłością, godzien jest nadania mu miana, syna i ojca wielkości człowieczej, pasterza i mędrca w małej ludzkiej jednostce. Może on wejść do rzeki słów nie zmaczając stóp i głaskać ogień zemsty gołymi dłońmi, a chwytając za miecze swoich wrogów nie zrani się lecz pokłoni ich ostrza do ziemi. Spojrzy na niebo uczuć i ujrzy najsłabiej świecącą gwiazdkę nadziei. Rozpali gasnące słońce dające komuś życie i rozgoni chmury z oczu dusz zabłąkanych. Stanie sam jeden naprzeciw tabunom mścicieli pokrytych mglistymi zbrojami mając jedynie serce pod szatą.
Będzie łzy ronił i przyjmował policzki od swych przyjaciół i dzieci lecz wierny im zostanie, a serce jego bić nigdy nie przestanie.
Zaś ten, który zanurzy swą głowę w jeziorze rozpusty, ludzi będzie nazywać błędnie przyjaciółmi i przy kielichach wina złudnej wielkości tracić będzie wosk swojej świecy. Nie dbając o jej płomień, straci światło na swej drodze i błądzić będzie oślepły bezdrożami między jednym ślepcem, a drugim. Nie ujrzy ciosu zadanego przez swych przyjaciół, wskutek słuch straci i wszelkie nadzieje.
Będzie łzy ronił i przyjmował policzki od swych przyjaciół i dzieci lecz wierny im zostanie, a serce jego bić nigdy nie przestanie.
Zaś ten, który zanurzy swą głowę w jeziorze rozpusty, ludzi będzie nazywać błędnie przyjaciółmi i przy kielichach wina złudnej wielkości tracić będzie wosk swojej świecy. Nie dbając o jej płomień, straci światło na swej drodze i błądzić będzie oślepły bezdrożami między jednym ślepcem, a drugim. Nie ujrzy ciosu zadanego przez swych przyjaciół, wskutek słuch straci i wszelkie nadzieje.
Kategoria:
Debiuty amatorskie
Debiuty amatorskie
Tagi tego wiersza:
Miłość Przyjaźń Serce Wiara Natura Życie
Miłość Przyjaźń Serce Wiara Natura Życie