F. Magda - światełko
Stoisz w oddali, ja oczom nie wierzę.
Jest tu tak ciemno, ledwie Cię widzę.
Stoisz - nie mówisz, ale ja słyszę
słowa bezbarwne, pełne uczucia,
szloch Twój cichutki i bicie serduszka.
Słyszę to wszystko i bardzo cierpię,
lecz nie podejdę - jestem daleko.
Wyciągam rękę, sięgam z wysiłkiem,
ale nie mogę, choć lekko Cię dotknąć,
bo się obawiam, że znów Cię stracę.
Stoję w oddali, Ty nic nie mówisz,
ja zagubiona - nie wiem, co robić.
I wówczas Ty, skarbie najdroższy,
uśmiechasz się czule i idziesz w mą stronę.
Nie wiem, czy widzisz,
dostrzegasz w oddali, ten mały punkcik -
światełko gasnące.
Ja jednak w spokoju, bardzo wytrwale
stoję i pragnę,
byś mnie przytulił...
Jest tu tak ciemno, ledwie Cię widzę.
Stoisz - nie mówisz, ale ja słyszę
słowa bezbarwne, pełne uczucia,
szloch Twój cichutki i bicie serduszka.
Słyszę to wszystko i bardzo cierpię,
lecz nie podejdę - jestem daleko.
Wyciągam rękę, sięgam z wysiłkiem,
ale nie mogę, choć lekko Cię dotknąć,
bo się obawiam, że znów Cię stracę.
Stoję w oddali, Ty nic nie mówisz,
ja zagubiona - nie wiem, co robić.
I wówczas Ty, skarbie najdroższy,
uśmiechasz się czule i idziesz w mą stronę.
Nie wiem, czy widzisz,
dostrzegasz w oddali, ten mały punkcik -
światełko gasnące.
Ja jednak w spokoju, bardzo wytrwale
stoję i pragnę,
byś mnie przytulił...
Kategoria:
Debiuty amatorskie
Debiuty amatorskie
Tagi tego wiersza:
światełko, światło, pomoc, miłość
światełko, światło, pomoc, miłość