Pelc Paweł - Łza
z ludzkich uczuć zostaje poczęta
rodzi się na zwierciadle duszy
i choć czasem duma uronić się jej lęka
ona i tak głos dumy zagłuszy
i gdy dojrzeje ta perełeczka
w swój pierwszy i ostatni rejs wypływa
po nieznanej jej równinie policzka
ale jednocześnie po sercu spływa
bo tak bardzo chce po sobie zostawić
jakiś ślad trwały nie do zmazania
nie myśli o tym aby się bawić
wie że nadchodzi czas umierania
przepełniona nadzieją że pragnienie się ziści
pogodzona z przeznaczeniem napisanym przez los
najmocniej jak potrafi jeszcze zabłyszczy
gotowa by ostateczny przyjąć cios
ale nie ma żalu, nie krzyczy
upada cichutko, ciszej od cienia
na kryształki się rozpada, tysiąc ich liczy
i znika na zawsze i już jej nie ma
lecz cóż to znaczy, czy można żałować
tej jednej łezki małej
skoro łez takich w sercu zachować
przyjdzie nam jeszcze może całe
rodzi się na zwierciadle duszy
i choć czasem duma uronić się jej lęka
ona i tak głos dumy zagłuszy
i gdy dojrzeje ta perełeczka
w swój pierwszy i ostatni rejs wypływa
po nieznanej jej równinie policzka
ale jednocześnie po sercu spływa
bo tak bardzo chce po sobie zostawić
jakiś ślad trwały nie do zmazania
nie myśli o tym aby się bawić
wie że nadchodzi czas umierania
przepełniona nadzieją że pragnienie się ziści
pogodzona z przeznaczeniem napisanym przez los
najmocniej jak potrafi jeszcze zabłyszczy
gotowa by ostateczny przyjąć cios
ale nie ma żalu, nie krzyczy
upada cichutko, ciszej od cienia
na kryształki się rozpada, tysiąc ich liczy
i znika na zawsze i już jej nie ma
lecz cóż to znaczy, czy można żałować
tej jednej łezki małej
skoro łez takich w sercu zachować
przyjdzie nam jeszcze może całe
Kategoria:
Debiuty amatorskie
Debiuty amatorskie
Tagi tego wiersza:
łza, łezka
łza, łezka